کمی آن طرف تر

فردا اگر بیاید

بهنود — Fri, 07 Oct 2011 23:10:28 GMT

فردا از اینجا خواهم رفت

خاطراتم با من.

همه کوچه ها را تنها می گذارم

خاطراتت را با تو.

فردا،

تمامی اقاقی ها را به یاد می سپارم،

با دلم

و آنچه از تو برایم باقی مانده،

به جایی می روم

که هیچ برگی از تنهایی باد نمی لرزد،

چه زرد

چه سرخ

چه سبز.

فردا به جایی می روم

که اشک های بید میان ضجه باران گم نشود و

باد نوازشی بر گیسوانش باشد.

آنجا که کوهها

به حرمت خورشید کلاه از سر بر می دارند،

و زمین از ریشه های سرو ترک نخورد.

آری فردا،

اگر بیاید باز،

ابرها را به دست باد می سپارم

و بر بالهای پروانه می نشینم

تا از شهد غنچه ای ناشکفته لبریز شوم.

قایقی از عشق

بهنود — Sat, 17 Sep 2011 23:54:32 GMT

شب همه جا را فرا گرفته،

تیرگی از این خشکی چه می خواهد

که چنین بی رحمانه

بر این دیرینه پیکر دمادم می کوباند.

عکسهای این سرزمین

در مجموعه کدامین آسمان به نمایش در می آیند

که این رعدهای خانمانسوز

چنین بی امان بر جانش آتش می فشانند.

باید بشتابم

باید بشتابم، ماهی ها در ساحل جا مانده و

قایق ها همه در گل فرو نشسته اند.

باید بشتابم،

باید قایقم را ار نو بسازم

این بار از جنس عشق

پوسیده دل

بهنود — Wed, 14 Sep 2011 02:08:58 GMT

پس از شمارش خاطره ها،

فاصله ها،

حال این ثانیه ها اند که مرا می شمرند.

در پی آن خنده ها،

دیروز ها،

امروزها،این غمها اند که دل می فسرند.

گرمی آن شبها،

آن بوسه ها،

شاپرکها میان آن شمعها،

حال این موریانه ها اند

که به این پوسیده دل می نگرند.

راه بی پایان

بهنود — Sat, 20 Aug 2011 10:54:59 GMT

باید چمدانهایم را ببندم

در این روز آفتابی اما سرد،

سفری نه چندان دور،

بس دشوار در راه است.

جاده ها خیره به من می نگرند،

خاطرات با سرعت از کنارم می گذرند،

و من هنوز ایستاده ام

و همچنان به تو می نگرم.

آنچه مایه پیوند می باشد

همیشه با من است،

حال دیگر تلاش بیهوده نمی کنم

خوب می دانم

این راه را پایانی نیست.

همین دیروز بود

بهنود — Wed, 17 Aug 2011 00:17:29 GMT

انگار همین دیروز بود،

نهالی کاشتم در باغچه

از برای تنهاییم.

تا گاه خستگیم را

به سبزی جوانه اش بسپارم.

انگار همین دیروز بود،

که باد

از سمت شمال

وزیدن گرفت،

تا هوا مملو از عطر تو گردد،

تا من باز بخواهم

خودخواهانه،

تنهاییم را با تو قسمت کنم.

انگار همین دیروز بود

که خورشید بر دشت چیره شد،

و عکس من

در چشمان خیره شاهین آشکار.

انگار،

نه انگار،

همین دیروز بود.

نجوای شبانه

بهنود — Mon, 15 Aug 2011 23:31:42 GMT

ایستاده میان دو زمان،

طرح کبود خاطرات بر پاهایم،

و سادگی چمن.

آیینه پر شده از بوته های خار،

کودکی مضطرب،

از پی خرگوشی سفید

می لغزد.

و نجوای شبانه،

"با خود وفادار می مانم آیا

یا راهی سهل تر اختیار می کنم".

سفتن

بهنود — Wed, 13 Apr 2011 23:08:11 GMT

ازین پس می کنم هر دم،

کوهها با جان، جان در کوه،

به خاکم حک کنند آخر،

که این فرهاد بود یا بهنود.

پیچک تنهایی

بهنود — Tue, 12 Apr 2011 14:24:07 GMT

میان هجوم بی امان بادها

صبورانه و استوار

پاک می مانم

چون سرو

کاش در تنگی پیچک تنهاییم

دستهایت تا ابد

در دستم بود

گر چه عشقت به دلم

سیراب از شهد

بهنود — Mon, 11 Apr 2011 23:32:39 GMT

بعد از صخره های غول آسا

تا چشم بود

من بودم و دریا

آب بود و زندگی

آفتاب بود و پروانه

روی گلبرگ

سیراب از شهد

کلمات بی وزن

بهنود — Fri, 08 Apr 2011 00:13:11 GMT

کلماتم، بی وزن

از آن سوی بلند ترین پرچین ها

خلوتگاه هموارترین تنهایی

می آیند،بی آنکه به تو بنگرند.

آسوده بخواب،

که سالهاست،

قاصدکها در دام گردباد و

شقایق ها غرق خونند.