ساعت حول و حوش دوازده بعد از ظهر بود که طبق روزای عادی سر و کله شبنم پیدا شد. امروز با روزای دیگه فرق داشت، نگاش، حرفاش، شاهینم این و فهمیده بود. معلوم بود می خواست یه چیزی بگه ولی نمی تونست. زمان داشت به سرعت می گذشت وقت زیادی نداشت باید بر می گشت سر کارش .

محل کار شبنم نزدیک خونه پدریشون بود. شاهین هنوز اونجا زندگی می کرد. شاهین فقط پنج سال داشت که پدرش و تو یه تصادف رانندگی از دست داده بود. اون اونجا بود وقتی که پدرش از شدت خونریزی داشت خفه می شد و شاهین هیچ کاری از دستش بر نمی اومد. با همون حالت خفگی بهش گفت که باید مواظب خواهر و مادرش باشه. هنوزم گاهی اوقات خواب پدرش و می دید.

از وقتی مادرشون از دنیا رفته بود یه سالی می گذشت. شاهین ازون به بعد خیلی تنها شده بود. حتی تو این مدت چند باری هم کارش به بیمارستان کشیده شده بود. دکترروان پزشکش با شبنم صحبت کرده بود و بهش گفته بود که تنهایی واسش مثل زهر می مونه. شبنم روزای معمول واسه ناهار می اومد خونه پدریشون و ناهار و با شاهین می خورد. اینجوری هم به شاهین سر می زد همینکه ناهار واسش مجانی در می اومد. ازین گذشته دستپخت شاهین خیلی خوب بود، پولیم که مادرش واسش پس انداز کرده بود اینقدری بود که تا هفتاد هشتاد سال بتونه یه زندگی راحتی داشته  باشه. در عوض وضع و اوضاع مالی شبنم هیچ خوب نبود. سه تا بچه قد و نیم قد داشت و شوهرش، بهمن، تازه از کار اخراج شده بود و هر چی تلاش می کرد نمی تونست کار دیگه ای واسه خودش دست و پا کنه. خونشون یه جای پرت خارج شهر بود. خوب با سه تا بچه امکان اینکه وقت بیشری رو با شاهین بگذرونه نداشت. معمولا آخرای ماه که می شد از شاهین یه پولی قرض می گرفت همیشه هم می گفت که زود پس می ده ولی تا حالا که این طور نشده بود.

شاهین از موقعی که از خواب پا می شد تنها دغدغش این بود که چه غذایی واسه شبنم درست کنه که هم اون خوشش بیاد و هم با روزای قبل فرق داشته باشه. بعد از اینکه یکی دو ساعتی فکر می کرد شروع می کرد به پخت و پز . کم پیش می اومد بخواد واسه خودش آشپزی کنه با اینکه بارها شده بود که هوس یه غذای خاصی رو می کرد ولی دست و دلش به کار نمی رفت. آخر هفته ها که شبنمی در کار نبود غذاهای مونده از روزای قبل و گرم می کرد و می خورد، گاهی اوقاتم که وضع روحیش خیلی بهم می ریخت هیچی نمی خورد. به طور معمول شبنم و بیشتر از سه ربع ساعت نمی دید. بعد از دوازده که زمان استراحت و ناهار کارکنان شرکت بود می اومد و قبل یک بر می گشت. از وقتی که اون می رفت تا فرداش که دوباره بر گرده تمام مدت به این فکر می کرد که این بار که اومد می شینه و حسابی واسش درد و دل می کنه ولی شبنم اینقدر پر حرف بود که از وقتی که می اوند یه ریز شروع می کرد به حرف زدن و اون فقط گوش می داد حتی فرصت اظهار نظر هم نداشت. معمولا وسط صحبتش متوجه می شد که دیرش شده و حرفش و تموم نکرده خداحافظی می کرد و می رفت. ولی شاهین به همینم راضی بود هیچ وقت شکایت نکرد.

ساعت نزدیک یک بود که بالاخره شبنم شروع کرد به حرف زدن، بعد از کلی مقدمه چینی در مورد بی پولی و درآمد پایین و شرایط سخت زندگیش گفت که اون و بهمن تصمیم گرفتن که به کانادا مهاجرت کنن و تمام مقدمات این سفرم انجام دادن حتی بلیطاشونم خریدن و شاید این آخرین باری باشه که همدیگرو میبینن. و گفت که حداقل شش ماه طول می کشه که کاراشون و تو کانادا ردیف کنن بعدش تو تعطیلات سال نو برمی گرده و می تونن دوباره همدیگرو ببینن.  این و که گفت دیگه نتونست دووم بیاره بغضش ترکید و های های شروع کرد به گریه کردن. بر عکس اون شاهین خیلی خونسرد بود. رفت و کلی شبنم و ناز و نوازش داد، بهش می گفت گریه نکن اتفاقی نیفتاده که، آخه چرا اینجوری گریه می کنی، مگه قرار همدیگر و هیچ وقت نبینیم، چشم رو هم بذاری این شش ماه تموم شده و برگشتی.بعد کلی دلداری دادن تونست شبنم و یکم آروم کنه و موقع خداحافظیم بهش قول داد که اگه اون نتونست بیاد خودش بره و ببینتشون.

هیچ وقت به تاریخ و روز و ماه و سال اهمیت نمی داد. براش مهم نبود که تو چه روزی، چه ماهی و یا چه سالی داره زندگی می کنه و حالا داشت به این فکر می کرد که چطوری این زمان شش ماه و تا اینکه خاهرش بر میگرده محاسبه کنه. رفت سراغ قرصاش، اونارو شمرد دید از هر کدوم سی تا داره که رو هم رفته می شدن نود تا. بعد تصمیم گرفت به جای یکی از هر کدوم فقط نصف یه کدومشون و هر روز بخوره اینجوری شش ماه طول می کشید قرصاش تموم بشن. روز اول و دوم براش عادی بود. روز سوم کاملا کلافه بود نمی دونست چرا، هر چی فکر کرد نفهمید چشه، شبا خوابش نمیبرد دائم داشت فکر و خیال می کرد. آخر اون هفته به این نتیحه رسید که هیچ بهانه ای واسه زندگی نداره غیر از گلدون شمدونی که یادگار مادرش بود. هر روز بهش آب می داد و کلی باهاش درد و دل می کرد.

اواخر همون ماه بود، رفته بود یه چیزایی واسه خوردن بخره که تو مسیر برگشتش درست دم در خونشون، یه گلدون از بالای ساختمون پرت میشه و جلوی پاش روی زمین و خورد میشه. صدای زن همسایه رو می شنوه که داره عذرخواهی می کنه، توجهی نمیکنه، وارد ساختمون میشه. اون شب واسه اولین بار بعد مدتها خیلی زود خوابش میبره. ساعت درست سه صبح بود که یهو از خواب پا میشه و می ره سراغ گلدون، اول خوب نگاش می کنه، بعد ناگهان اون و می گیره تو دستش و از روی بالکن خونه می پره پایین.